Чет тилларини ўргатишда қиёслаш методининг ахамияти. ЎзДЖТУ 3- босқич талабаси Махмудова Майрамхон Бахтиёр қизи Илмий рахбар испан тили катта ўқитувчиси Ачилова Зулхумор Пулатовна - Махмудова Майрамхон Бахтиёр қизи; Ачилова Зулхумор Пулатовна (Лучшие интеллектуальные исследования, 2024)
Тилшуносликнинг қадимий даври, қадимги Юнонистон ва Хиндистондан бошланади. У даврда тилшунослик асосан мантиқ йуналишига қурилган бўлиб, тил мантиқнинг ёрдамчи воситаси сифатида ўрганилган. Тил фикрни шакллантирувчи ва ифодаловчи қурол сифатида қурилган. Аристотель кадимий мутафаккирлардан биринчи бўлиб тилнинг грамматик формаларига эътибор берди ва сўз туркумлари тўғрисидаги ғояни ривожлантирди. Ўрта асрга келиб Европада хамма илмий сохалардаги каби тилшуносликда хам турғунлик юзага келди. Кўпрок қизиқиш лотин тилига қаратилган эди. Чунки ўша даврда лотин тили тилшуносликда хукмронлик қилди, десак муболаға булмайди. У хамма ерда ўқитилар ва ўрганилар, дунёвий ва диний илмлар лотин тилида олиб борилар эди. Шу сабабли лотин тили хар томонлама тадқиқ қилинди. Кўпрок лотин тилининг ёзув томони ўрганилди, у ривожланмаган тил бўлганлиги сабабли, оғзаки нутқ томони, яъни товуш томони ўрганилмади. Булардан ташқари, лотин тили грамматикаси автоматик тарзда бошқа тиллар грамматик нормаларига кўчириб ўрганилди.